Ποιήματα+χωρισμού

= Ποιήματα χωρισμού = = = media type="custom" key="9363868" align="center"

Αχώριστος χωρισμός - Στέλλα Λιακού - Κοντραφούρη
Μαζί σου θα είμαι, στο κύμα που θα σ΄ ακουμπά, στον αέρα που με λαχτάρα θα σ' αγγίζει, στο φως του φεγγαριού που θα σ' αγκαλιάζει και ΣΦΙΧΤΑ θα σε κρατά.....Μαζί σου είμαι, αγάπη μου τότε που κλείνω τα μάτια και δίπλα μου σε φέρνω, σαν τον αέρα.το γλυκό να σ' αναπνέω για να ζω, σαν θάλασσα. γλυκιά να με τυλίγεις για να υπάρχω....!! Μαζί σου θα είμαι, μ' αγάπη να σου γεμίζω την καρδιά, όσες φορές με ζητήσεις, όσες φορές με χρειασθείς παρέα Κι όπως το κύμα, όσες φορές να φύγω θα το μετανιώσω στην ίδια πάντα ακρογιαλιά θα γυρίσω …για να σε βρω μωρό μου! Από την ποιητική συλλογή της Στέλλας Λιακού - Κοντραφούρη "**Αχώριστος Χωρισμός**"

Πηγές: [|http][|://1.][|bp][|.][|blogspot][|.][|com][|/_][|yokOe][|6][|EL]0[|is][|/][|S][|13][|Zb][|7][|sOs][|7][|I][|/][|AAAAAAAAIws][|/][|tf][|1][|Brhm][|6][|x][|20/][|s][|1600-][|h][|/(15).][|jpg] Μερικές όμορφες μαντινάδες για τον χωρισμό:

Μίσος κρατώ του χωρισμού την ώρα καταργούμαι

γιατί αφορμή στήθηκε χρόνους και τυραννούμε.

Κάνω πολλές προσπάθειες μήπως και καταφέρω

μια αγάπη πού την έχασα πίσω να τείνε φέρω.

‘Ότι κι αν κάνω ο δυστυχής θαρρώ πως στράφι πάει

γιατί η χαρά με προσπερνά κι ο πόνος θα με φάει.

Δεν Θέλω αν χωρίσουμε το δάκρυ σου ν' αφήσεις

να βγει στην άκρη των ματιών για να με συγκινήσεις.

0 χωρισμός με κυνηγά κι ας μπορούν να ξεφύγω

έστω και ψεύτικη χαρά να δω στον κόσμο λίγο

Αρέσει μου να τραγουδώ στ’ θάλασσας το κύμα

να κλάψω εκεί τον χωρισμό να πνίξω εκεί το κρίμα.

Θεέ μου και δώσε μου της φώτιση πίσω να γυρίσει

προτού η φλόγα του σεβντά που έχω για κείνη σβήσει.

Τον γυρισμό σου καρτερώ σαν ρόδο στο μαντήλι

τις σκέψης μου παρηγοριά του λογισμού μου δείλι.

Η ξενιτιά σε χαίρεται μα ρώτησε και μένα

μάτι δε κλείνω τις νυχτιές σα συλλογιέμαι εσένα.

χωρίσαμε κι ολομόναχος μες στη ζωή δε κάνω

και καρτερώ τον Θάνατο να έρθει για να πεθάνω.

Εύχομαι να περνάς καλά κι ας ζεις σε ξένα χέρια

και μένα ας με σφάζουνε του ερωτά μαχαίρια.

Είδα που χωρίσαμε ήταν κοντό να λέει

εμένα θα κατηγορεί η ότι κείνη φταίει.

Ποια είναι κείνη η καρδιά οπού δε θα πονέσει

σα έρθει η στιγμή του χωρισμού και χάσει ότι σ’ αρέσει.

Χίλια μαχαίρια με τρυπούν μα αίμα σταλιά δε βγάνω

όσο κι αν είχα το ‘χασα στον χωρισμό απάνω.

Κάθε που έρχεται η αυγή μες τη καρδιά με σφάζει

Τ' Έρωτα το παράπονο της αγάπης το μαράζι.

Εγώ για το χατίρι σου ξάγρυπνος πάντα μένω

και τον καιρό που ζήσαμε συχνά στο νου μου φέρνω.

Πολλές φορές ο λογισμός τις νύχτες δραπετεύει

κι ολομόναχο με παρατά και σένα ναι γυρεύει.

Ξυπνώ με το παράπονο με δάκρυα στα μάτια

έφυγες κι όλα ρήμαξαν και γίνανε κομμάτια.

Παρόλο που στη καρδιάς δε χάλασα χατίρι

είναι φορές που με κερνά του χωρισμού ποτήρι.

Πέτρα θα κάνω τη καρδιά να μην ξαναγαπήσει

δεν Θέλω πόνο του χωρισμού τη λύπη να γνωρίσει.

Δε με πειράζει ο χωρισμός τον έχω συνηθίσει

Που όταν έκαμα φιλιά δεν λέει να μ' αφήσει.

Κάθε πληγή με τον καιρό γιατρεύεται και κλείνει

μα ‘κείνη πουν του χωρισμού αγιάτρευτη θα μείνει.

Ο χωρισμός μες τη καρδιά βαθύ σημάδι αφήνει

χρόνοι κι αν περάσουνε αυτό από κει δε σβήνει.

Απόψε 'χει πανσέληνο μα εγώ 'μαι πάλι μόνος

να μου περάσει δε μπορεί του χωρισμού ο πόνος.

Όλες αργά στο όνειρο πήρα χαρά μεγάλη

γιατί είδα πως βρισκόμουνα μες τη δική σου αγκάλη

Τη σκέψη σου κάθε βραδιά έχω παρηγοριά μου

για να μου κάνει συντροφιά είδα που ζεις μακριά μου.

Μαράζι το 'χω στη καρδιά και κείνο θα με φάει

του χωρισμού σου η φυγή στον Άδη θα με πάει.

Όρεξη δε μου κάνει να μες τη ζωή για πράμα

αφού περνώ κι είσαι αφορμή του χωρισμού το δράμα.

Στερήθηκα το γέλιο μου είδα δα καμπόσους χρόνους

ωσάν το δέντρο το ξερό που 'χει σπασμένους κλώνους.

Στερήθηκα το γέλιο μου έχασα τη χαρά μου

γιατί 'χει μείνει ορφανή χρόνους η αγκαλιά μου.

Θε μου και πως την αγαπώ δεν Θέλω να το μάθει

και ας πληρώνω μοναχός της αγάπης μου τα λάθη.

Θε μου και να το κάτεχα πως ήτανε μπαμπέσα

με την καρδιά θα μάλωνα να μην τη βάλει μέσα.

Πως το μπορείς σ άλλη αγκαλιά μικρή μου και κοιμάσαι

και όσα ζήσαμε ξεχνάς και πράμα δε θυμάσαι.

Μ ‘άφηνε η αγάπη μου ολομόναχο και πάει

και πως θα ζήσω δίχως τα’ που η έγνοια θα με φάει.

‘Έλα να πάψει τη καρδιά ο πόνος να την δέρνει

μπας δω ο φτωχός στα χείλη μου το γέλιο να προβαίνει.

Πες μου πουλί μου πως περνάς είδα που ζεις μακριά μου

να πάψω να'χω στην καρδιά τον πόνο συντροφιά μου.

Πες μου πουλί μου πως περνάς να πάψω να’ έχω πόνο

γιατί έχω την έγνοια σου χίλιες φορές το χρόνο.

Έφυγες και χωρίσαμε κι ολομόναχος θα ζήσω

Μα 'χω ελπίδα πως μπορεί πάλι να 'ρθεις ξοπίσω.

Για να μου λες να σ' αρνηθώ αφού καλά κατέχεις

πως μακριά μου θα πονάς την έγνοια μου θα ν' έχεις.

Αφού το θες χωρίζουμε όμως να το κατέχεις

πως την ευθύνη ακέραιη όλη εσύ την έχεις.

Χωρίζουμε μα κάτεχε πως την ευθύνη φέρνεις

για αυτό και τώρα βάσανα του Έρωτα μας σέρνεις.

Στο πέλαγος της λησμονιάς γυρεύω την ελπίδα

αφού κοντά σου τη χαρά που έψαχνα δεν είδα.

Δε το πιστεύω πως μπορεί να’ έρθει κερά μου η ώρα

που να ξεσπάσει ξαφνικά του χωρισμού η μπόρα.

Ποτέ μου δε το πίστευα ότι θα ερχόταν μέρα

Και τέλεια αγάπη να χαθεί σαν λάμψη στον αέρα.

Παρόλο που περάσανε χρόνοι πολλοί κερά μου

να σε ξεχάσει δε μπορεί ακόμη η καρδιά μου.

Καρδιά μου τι σου μέλλεται ακόμα να περάσεις

Αφού 'ταν φαίνεται γραφτό να φύγει να τη χάσεις.

Αυτή που ορκιζότανε δε θα σου δώσει πόνο.

έφυγε ένα πρωινό και άφηνε σε μόνο.

Ούτε στη σκέψη βάζω το ότι θα χωριστούμε

πως θα 'ρθει κάποτε στιγμή το έχε γεια να πούμε.

Δεν το χωράει το μυαλό ότι θα χωριστούμε

ότι θα φτάσει μια στιγμή και χωριστά να ζούμε.

Ο χωρισμός το αγάπης σου μ έχει κοντά φερμένο

στη τρέλα και τον θάνατο για να’ έρθει περιμένω.

Ο χωρισμός σου αγάπης σου στη τρέλα μ έχει φέρει

και σφάζει με σα του φονιά το δίκοπο μαχαίρι.

Ευτυχισμένες οι καρδιές αυτές πού μπορούνε

και εύκολα τον χωρισμό στης αγάπης ξεπερνούνε.

Στη λησμονιάς το πέλαγος πουλιά φτεροκοπούνε

φαίνεται ψάχνουνε κι αυτά το ταίρι τους να βρούνε.

Ανάμνηση ‘σουν δυστυχώς κι ανάμνηση θα μείνεις

αφού δεν το 'χες όρεξη κοντά μου να ξεμείνεις.

Κάθε ευτυχία και χαρά σ εύχομαι να γνωρίσεις

και μια ζωή ως πεθυμείς χωρίς καημούς να ζήσεις.

Μάθε πως αν χωρίσουμε και μόνη σου θα μείνεις

ποτάμι θαν' τα δάκρυα αυτά απού θα χύνεις.

[]

Ήθελα να ‘μουν θάλασσα και εσύ ποτάμι να ‘σαι να ‘ρχεσαι στην αγκάλη μου μωρό μου να κοιμάσαι… Όντε περνώ και σε θεωρώ στο παραθύρι επάνω, θαρρώ πως είσαι η Παναγιά και το σταυρό μου κάνω… Μια νύχτα ονειρεύτηκα πως ήρθες πάλι πίσω και την ελπίδα έδωσες ζωή να συνεχίσω.. Δυο κορμιά που ενώθηκαν στης θάλασσας το κύμα έκαναν ένα την καρδιά και χάραξαν τη μοίρα… Θυμήσου μιας γλυκιάς στιγμής στσ’ αυγής την πρώτη φέξη… Που μίλησαν τα χείλη μας χωρίς να πούμε λέξη… Ο έρωτας είναι θεριό κι άμα δεν το μερώσεις… Μην τύχει και ξεγελαστείς τη χέρα να του δώσεις… Ένα καιρό μου κράτουνε ο έρωτας τη χέρα… Μα είδα περνώ και του μιλώ κι αυτός ξανοίγει πέρα… Πήρα το δρόμο του σεβντά πάρε κι εσύ τον ίδιο… Και κάπου θα παντίξουμε ζουμπούλι μου πιτήδειο… Αλάργο είναι και μακριά το ρόδο που μυρίζει… Μα η μυρωδιά του έρχεται και στην καρδιά μου αγγίζει… Πολλές φορές επίτηδες μες το μυαλό σε βάζω… Για να θεωρούν χαμόγελο στο πρόσωπο μου απάνω… Είσαι ο χτύπος της καρδιάς είσαι το φως της μέρας. Είσαι του έρωτα βροχή και του σεβντά αέρας Την ομορφιά της κάνε τη του φθινοπώρου αέρα. Να ‘χω χαρά να την θεωρώ 3 μήνες κάθε μέρα.

[]

Βασιλική Φάσσου, Ευανθία Ταλιούρα Ε'3 !!